KAJŚ. OPOWIEŚĆ O GÓRNYM ŚLĄSKU

lt:pgt: lt:spangt:Przez większość życia uważałem Ślązaków za jaskiniowców z kilofem i roladą. Swoją śląskość wypierałem. W podstawówce pani Chmiel grała nam na akordeonie lt:igt:Rotęlt:/igt:, a ja nie miałem pojęcia, że ów plujący w twarz Niemiec z pieśni był moim przodkiem.lt:/spangt:lt:/pgt: lt:pgt: O swoich korzeniach wiedziałem mało. Nie wierzyłem, że na Śląsku przed wojną odbyła się jakakolwiek historia. Moi antenaci byli jakby z innej planety, nosili jakieś niemożliwe imiona: Urban, Reinhold, Liselotte.lt:/pgt: lt:pgt: Później była ta nazistowska burdelmama, major z Kaukazu, pradziadek na delegacjachŁ w Polsce we wrześniu 1939, nagrobek z zeskrobanym nazwiskiem przy kompoście. Coś pękało. Pojąłem, że za płotem wydarzyła się alternatywna historia, dzieje odwrócone na lewą stronę. Postanowiłem pokręcić się po okolicy, spróbować złożyć to w całość. I czego tam nie znalazłem: blisko milion ludzi deklarujących nieistniejącąŁ narodowość, katastrofę ekologiczną nieznanych rozmiarów, opowieści o polskiej kolonii, o separatyzmach i ludzi kibicujących nie tej reprezentacji co trzeba. Oto nasza silezjogonia.lt:/pgt: lt:pgt: Zbigniew Rokitalt:/pgt: