JAKBYŚ KAMIEŃ JADŁA

lt:pgt:lt:stronggt:Jak wielkiego nieszczęścia potrzeba, żeby świat w nie uwierzył?lt:/stronggt:lt:/pgt:lt:pgt:lt:stronggt:Wstrząsająca opowieść Wojciecha Tochmana o konsekwencjach wojnylt:/stronggt:lt:/pgt:lt:pgt:nbsp:lt:/pgt:lt:pgt:Pod koniec 1992 roku dotarłem do oblężonego Sarajewa. W mieście skutym lodem nie było ani jednej całej szyby. Ani ogrzewania. Snajperzy strzelali przechodniom w głowy. Wróciłem do Bośni w 2000 roku pięć lat po wojnie by się przyjrzeć, jak ludzie sobie tam radzą między innymi ludźmi. I między grobami. Latem 2025 roku trzydzieści lat po wojnie pojechałem tam znowu. Każdego 11 lipca odbywają się pod Srebrenicą rocznicowe ceremonie: stare groby zostają otwarte, by do dawno pogrzebanych kości dołożyć te, które zostały odnalezione niedawno. Poszukiwania, ekshumacje, identyfikacje trwają i trwają. Są wojny, które nigdy się nie kończą. Jest żałoba, która nie mija.lt:/pgt:lt:pgt:lt:stronggt:Wojciech Tochmanlt:/stronggt:lt:/pgt:lt:pgt:nbsp:lt:/pgt:lt:pgt:Tochman opisuje to, co zostało po okrucieństwie. Pokazuje strach katów i ofiar, katów większy może niż ofiar. Trzeba to przeczytać. To raport bez zbędnych słów. Może kiedyś następne pokolenia nie zapomną i będą inne. Może proza Tochmana do tego się przyczyni. lt:stronggt:Marek Edelmanlt:/stronggt:lt:/pgt:lt:pgt:nbsp:lt:/pgt:lt:pgt:Talent autora i jego wrażliwość sprawiają, że ten dokument ma wymiar poruszającego przesłania.lt:/pgt:lt:pgt:lt:strongg...