BEZ SKÓRY. JAK ROZMAWIAĆ Z LUDŹMI W ŻAŁOBIE

lt:pgt:lt:stronggt:LITERATURA PIERWSZEJ POMOCY,lt:/stronggt:lt:stronggt: GDY NIE WIADOMO, JAK DALEJ ŻYĆlt:/stronggt:lt:/pgt:lt:pgt:Nie może dodzwonić się do męża. Nigdzie nie ma jego samochodu. Później zostaje przesłuchana przez policję w charakterze podejrzanej. A potem słyszy najgorsze.lt:/pgt:lt:pgt:Agnieszka Taborska zaczyna pisać kilka godzin po tym, jak dowiaduje się o śmierci męża. Początkowo te zapiski to jedyna terapia, o jakiej może myśleć. Rodzi się z nich lt:stronggt:intymna i przewrotna prozalt:/stronggt: o tym, czego boimy się najbardziej, i o żałobie na własnych zasadach.lt:/pgt:lt:pgt:Co nas drażni po stracie bliskiej osoby, a co daje nam siłę? Czemu parskamy śmiechem w domu pogrzebowym?lt:stronggt: lt:/stronggt:Jak zachwycać się światem w pojedynkę?lt:/pgt:lt:pgt:W swojej lt:stronggt:najbardziej osobistej książce pisarka, historyczka sztuki i specjalistka od surrealizmu,lt:/stronggt: kreuje erudycyjną autofikcję najwyższej próby, lt:stronggt:dołączając do takich twlt:/stronggt:lt:stronggt:ólt:/stronggt:lt:stronggt:rclt:/stronggt:lt:stronggt:ólt:/stronggt:lt:stronggt:w jak Joan Didion czy Roland Bartheslt:/stronggt:lt:emgt:. lt:/emgt:Bez skóry wyrasta z bólu, jednak zamiast o śmierci, mówi o życiu. I o tym, co pomaga nam poczuć się mniej samotnie. To także szczególny poradnik dla tych, którym trudno rozmawiać z ludźmi w żałobie.lt:/pgt:lt:pgt:*lt:/pgt:lt:pgt:Jak się żyje bez skóry i czy moż...