WSZYSTKO TO ZBYT MAŁE. ESEJE KU CHWALE NADMIARU

Gdy świat coraz bardziej nakłania nas do umiaru, zbiór esejów Bekki Rothfeld działa jak balsam na duszę wszelkich maksymalistów. Wbrawurowym stylu amerykańska eseistka broni: łakomstwa, zbieractwa, chaosu, karnawału, ekstazy, retorycznej przesady, anade wszystko niczym nieskrępowanego zachwytu. Sprzeciwia się współczesnym kodeksom postepowania, według których kluczem do szczęścia jest minimalizm. Bez pardonu dworuje sobie zMarie Kondo iwspółczesnych odgracaczy wnętrz, którzy nie tylko zamieniają indywidualne mieszkania wzimne, nijakie przestrzenie, lecz również zubożają nas duchowo, czyniąc nasze życie tak nieważkim, że bez żalu będziemy mogli je porzucić. Obrywa się wtej książce współczesnym purytanom, dla których akt seksualny bez dosłownie zwerbalizowanej zgody jest czymś nagannym. Zgody na co? pyta autorka. Czyż prawdziwie udany seks nie jest zawsze transgresją itransformacją? Nigdy nie wiemy, jakie pragnienia wnas obudzi iwjaki sposób nas przemieni. Wreszcie Rothfeld nie zostawia suchej nitki na modnej praktyce uważności. Mindfulness jest przecież niczym innym jak sprzątaniem własnego umysłu zosądów iocen. Czy ztak wypranym mózgiem będziemy chcieli zmieniać świat na lepsze? Czy raczej staniemy się sprawnymi trybikami wmachinie kapitalizmu?lt:brgt:lt:brgt:lt:bgt:Wszystko to zbyt małe. Eseje ku chwale nadmiarult:/bgt: zrywają zpolityczną poprawnością, ukazując nam, że lewicowa obsesja egalitaryzmu wżyciu prywatnym i sztuce jest k...